Pytania i odpowiedzi

Aplikacja z fiszkami wykorzystująca algorytm FSRS. Pokazuje Ci każdą fiszkę dokładnie wtedy, gdy inaczej zaczęłaby uciekać z pamięci, ani wcześniej, ani później. Dzięki temu wiedza zostaje, a Ty nie tracisz czasu na to, co dawno umiesz.

Widzisz przód fiszki, stukasz w nią, żeby zobaczyć tył, a potem przesuwasz: w prawo, gdy umiesz, w lewo, gdy nie. Kolejny termin aplikacja planuje w tle.

Więcej nie musisz obsługiwać. Z klawiaturą przy iPadzie to samo robisz spacją i strzałkami, a na Apple Watch stuknięciem i przesunięciem.

Dla wszystkich, którzy chcą coś zapamiętać na trwałe: słówka, materiał egzaminacyjny, wiedzę fachową, fakty. Wcześniejszej wiedzy nie potrzebujesz: tworzysz fiszki albo je importujesz i zaczynasz.

Nie. Qardbox działa w pełni offline i bez logowania. Synchronizacja iCloud jest opcjonalna i można ją w każdej chwili wyłączyć.

Twoja skuteczność w bieżącej sesji, nic więcej.

Pięć gwiazdek oznacza co najmniej 90 % poprawnych odpowiedzi, cztery 75 %, trzy 55 %, dwie 35 %, jedna wszystko poniżej. Liczone są tylko fiszki z tej jednostki.

Nie przeceniaj wysokiego wyniku na początku sesji: przy niewielu fiszkach dobry start może dać cztery lub pięć gwiazdek, które przy większej liczbie ustawią się zupełnie inaczej. Im dłużej się uczysz, tym wiarygodniejsza jest ta wartość.

Świadoma decyzja.

Pytania wielokrotnego wyboru zastępują aktywne przypominanie rozpoznawaniem: wybierasz spośród podanych odpowiedzi, zamiast wydobyć odpowiedź z pamięci. Brzmi podobnie, ale jest zasadniczo inne. Rozpoznawanie jest znacznie łatwiejsze niż przypominanie i zostawia mniej. Kto ćwiczy na fiszkach wielokrotnego wyboru, w efekcie nie docenia, ile naprawdę mu brakuje.

Obrazy kuszą własną formą prokrastynacji: kto poświęca więcej czasu na projektowanie fiszki niż na naukę, zbudował sobie mechanizm odwlekania. To, czego nie da się opisać jednym jasnym zdaniem, powinno zwykle stać się dwiema fiszkami, a nie jedną ilustrowaną.

Dwa stopnie i nic więcej: przesunięcie w prawo znaczy „umiem”, w lewo „nie umiem”. Stuknięcie odwraca fiszkę.

Te same dwa stopnie osiągniesz też inaczej: przez VoiceOver jako nazwane akcje, klawiaturą przez strzałki, a na Apple Watch przesunięciem. Zmienia się droga, nigdy liczba stopni.

Bo najuczciwsza samoocena jest najprostsza: umiesz czy nie? Drobne stopnie jak „trudne” albo „łatwe” brzmią precyzyjniej, ale często są zgadywane. FSRS bardzo dobrze radzi sobie z jasną odpowiedzią tak/nie.

Nigdy w sensie „koniec na dziś”. Możesz uczyć się dalej w każdej chwili. Qardbox nie mówi Ci, że masz przestać. Cel dzienny to znacznik motywacyjny, a nie górna granica.

Wtedy i tak nie zabraknie Ci fiszek. Qardbox pokaże Ci następnie te, które najwcześniej wypadają do powtórki albo te, które najdłużej się nie pojawiały. Materiał do ćwiczenia jest więc zawsze.

Mała linia mety na dany dzień: liczba fiszek, które sobie zakładasz. Domyślnie Qardbox ustawia ją automatycznie, na podstawie Twoich ostatnich aktywnych dni nauki (mediana, czyli odporna na pojedyncze wyjątkowe dni). W ustawieniach w sekcji „Nauka” możesz przestawić na stałą wartość. Tak czy inaczej cel nie steruje algorytmem FSRS ani Cię nie ogranicza.

Z Twojej własnej historii nauki.

Qardbox bierze medianę Twojej dziennej liczby fiszek z ostatnich 30 aktywnych dni nauki, a nie średnią, żeby jeden wyjątkowy dzień nie podniósł celu na stałe. Dodatkowo uwzględnia regularność i wskaźnik zapamiętywania: kto uczy się bardzo nieregularnie albo ostatnio dużo zapominał, dostaje cel niższy, nie wyższy.

Dolna granica: 5 fiszek dziennie, żeby cel nie stał się ciężarem. Górna granica: 120. Na stałą wartość możesz przestawić w każdej chwili w ustawieniach w sekcji „Nauka”.

Tło: według badań optymalna przy nauce jest skuteczność około 85 %, czyli akurat wymagająca, ale nie frustrująca. Qardbox woli cel obniżyć niż podnieść, żeby pozostał osiągalny.

Bo obie liczby pochodzą z różnych źródeł i nic o sobie nie wiedzą.

„Do powtórki” to liczba, którą FSRS zaplanował na dziś: fiszki, których termin powtórki nadszedł. Wynika ona z Twojej historii nauki i nie da się jej ustawić.

Cel dzienny to Twoja liczba: ile fiszek sobie zakładasz. Algorytm jej nie zna i nie wchodzi ona do planowania terminów.

W sesji najpierw idą fiszki do powtórki. Potem Qardbox uzupełnia je nowymi, tyloma, ile przewiduje ustawienie „Nowe fiszki dziennie”. Z 20 fiszek do powtórki robi się w ten sposób w większość dni 40 z celu.

Odwrotnie cel nigdy Cię nie hamuje: jeśli do powtórki jest 60 fiszek, możesz nauczyć się wszystkich 60. To linia mety, a nie górna granica.

A jeśli na końcu coś jednak zostanie otwarte, to po prostu tego dnia nie ma więcej fiszek do powtórki. To nie błąd, lecz sens całej sprawy: Qardbox nie każe Ci powtarzać tego, co i tak siedzi. Swobodne ćwiczenie jest mimo to dostępne, ale celowo nie liczy się ani do celu dziennego, ani do pierścienia, bo nie zmienia Twoich wartości pamięci.

Bo to koniec, i o to właśnie chodzi.

Qardbox pokazuje Ci fiszkę wtedy, gdy inaczej zaczęłaby uciekać z pamięci. Jeśli zrobione są wszystkie, które dziś przypadały, nie ma już czego podsuwać. Pokazywanie tych samych fiszek jeszcze raz nic by nie dało pamięci i zjadłoby tylko czas, który właśnie został zaoszczędzony.

Zamiast pustej strony Qardbox proponuje wtedy swobodne ćwiczenie. Widzisz przy tym fiszki, których termin jeszcze przed Tobą. Celowo NIE liczą się jako powtórka: Twoja ocena nie zmienia ani następnego terminu, ani wartości pamięci, i nie liczy się ani do celu dziennego, ani do pierścienia. Inaczej rachunek, który zdejmuje z Ciebie pracę, zostałby zafałszowany samym ćwiczeniem.

Dzień, w którym nic nie było do powtórki, nie liczy się też jako dzień nauki, bo nauki nie było. Ale też Ci nie szkodzi.

Pokazuje trzy dni naraz: przedwczoraj, wczoraj i dziś, zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Pierścień jest u dołu otwarty, każdy dzień to osobny odcinek, a jego długość zależy od tego, ile fiszek przypada na ten dzień.

Liczba pośrodku to Twój dzisiejszy stan. Może wynosić 0 i niczego nie upiększa: nawet w dniu bez jednej fiszki, pierścień nie jest pusty, bo obok stoją dwa poprzednie dni.

Dzisiejszy odcinek wypełnia się w trakcie nauki. Na jego końcu siedzi punkt celu dziennego: przerywany, dopóki cel jest otwarty, wypełniony z haczykiem, gdy tylko go osiągniesz. Jeśli uczysz się dalej, dochodzi dodatkowy, spokojnie pulsujący łuk.

Kolory to stopnie jasności Twojego koloru akcentu: im bliżej dzisiejszego dnia, tym mocniejsze. Poprzedni dzień z nauką, ale bez osiągniętego celu, ma przerywaną obwódkę. Dzień zupełnie bez nauki jest szary, rozerwany i bez liczby.

Do każdego znaczenia dojdziesz też bez kolorów: na granicach odcinków siedzą małe węzły. Stuknij jeden, a słowami stanie tam, o który dzień chodzi i co się w nim wydarzyło. VoiceOver odczytuje to samo.

Oznacz tym fiszki, które chcesz widywać częściej. Fiszka w ulubionych jest przy podobnym terminie nieco chętniej wybierana, więc pojawia się częściej. Jej wartości FSRS pozostają przy tym nietknięte, nauka zostaje czysta.

Liczba ocen, od której Qardbox koryguje Twój plan nauki. Pierwszy próg to 512, potem 1024, 2048 i tak dalej.

Odstępy rosną celowo: im więcej danych już wpłynęło, tym mniej zmienia w nich pojedyncza runda.

Oceny z rzeczywistym odstępem dziennym. Jeśli tę samą fiszkę wyciągniesz kilka razy tego samego dnia, liczy się z tego tylko jedna.

Powód jest prosty: to, co pamiętasz dziesięć minut później, niewiele mówi o tym, co zostanie za dwa tygodnie. Dla planowania liczy się odstęp mierzony w dniach.

Liczba różnych fiszek, z których pochodzą oceny. Tysiąc ocen z dziesięciu fiszek mówi o Twojej pamięci mniej niż tysiąc z trzystu.

Gdy zbierze się dość doświadczenia. Pierwszy kamień milowy to 512 ocen z odstępem dziennym, potem następują 1024, 2048 i tak dalej.

Qardbox przelicza wtedy na Twoim urządzeniu, czy Twoje własne wartości pasują lepiej niż sprawdzone wartości domyślne, i przejmuje je tylko wtedy, gdy okażą się lepsze. W przeciwnym razie wszystko zostaje po staremu. Każdy przebieg jest w historii z powodem i czasem.

Ustawienia, Nauka, „Spersonalizowany plan nauki”, potem „Historia”. Tam przy każdym wpisie stoi, dlaczego przebieg się odbył albo nie, oraz ile ocen, wyników międzydniowych i odrębnych fiszek za tym stało.

Bo Twoja pamięć utrwala najmocniej właśnie wtedy, gdy powtarzasz tuż przed zapomnieniem. Wkuwanie wszystkiego jednego wieczoru daje poczucie produktywności, ale nazajutrz często już tego nie ma. Nauka rozłożona trzyma dłużej i to jest sedno Qardbox.

Lepiej codziennie po trochu niż raz w tygodniu dużo. Dziesięć do dwudziestu minut wystarczy większości. Ważniejsza od ilości jest regularność, i dlatego Qardbox liczy dni nauki.

Wtedy, gdy niezawodnie mieści się w Twoim dniu: rano przy kawie, w przerwie, wieczorem na kanapie. Stała kotwica w codzienności bije każdą „idealną godzinę”. Automatyczne przypomnienia uczą się Twojego rytmu.

Nie, wręcz przeciwnie. Przypominanie sobie, zanim jest się pewnym, utrwala wiedzę mocniej, nawet jeśli czasem coś się nie uda. Odrobina wysiłku przy przypominaniu jest zamierzona, a nie oznaką porażki.

Jedna fiszka, jedna myśl. Krótkie, jednoznaczne pytanie z przodu, zwięzła odpowiedź z tyłu. Unikaj „list do wyrecytowania”. Rozłóż je raczej na pojedyncze fiszki. Własne sformułowania zapamiętuje się lepiej niż skopiowane zdania.

Przypomnienie o przerwie to nie push ani powiadomienie. Pojawia się jako krótki komunikat w samej aplikacji, wprost w widoku nauki. Przychodzi, gdy przez co najmniej 25 minut bez przerwy trwa aktywne ocenianie fiszek. Dłuższa przerwa w toku nauki zeruje licznik.

W tle stoi przebieg uwagi: koncentracja wyraźnie spada po około 25 minutach ciągłej pracy, a metoda Pomodoro opiera się na tej samej zasadzie. To pozostaje propozycją: uczysz się dalej albo robisz przerwę, jak wolisz. Wyłączysz to w ustawieniach w sekcji „Nauka”.

Na dobrze udokumentowanych badaniach pamięci: efekcie rozłożenia w czasie (nauka rozproszona), efekcie testowania (przypominanie zamiast czytania na nowo) oraz „desirable difficulties”. Planowanie terminów przejmuje FSRS, otwarty algorytm powtórek oparty na danych. Więcej na ten temat, z klikalnymi źródłami, znajdziesz w „Nauka z Qardbox”.

„Free Spaced Repetition Scheduler”: algorytm stojący za Qardbox. Dla każdej fiszki szacuje, kiedy prawdopodobnie ją zapomnisz, i umieszcza powtórkę tuż przedtem. Dzięki temu powtarzasz dokładnie wtedy, gdy daje to najwięcej.

Udział Twoich odpowiedzi, które były poprawne („umiem”), uśredniony po siedem dni. Około 90 % to cel algorytmu: dość wysoko, żebyś zapamiętał prawie wszystko, i dość nisko, żebyś nie powtarzał niepotrzebnie często.

Fiszka jest do powtórki, gdy nadszedł jej zaplanowany termin. To chwila, w której FSRS chce Ci ją znowu pokazać. Fiszki do powtórki idą pierwsze.

Gdy siedzi tak stabilnie, że następny termin leży daleko w przyszłości (mniej więcej miesiąc albo więcej) i odpowiedź padła poprawnie kilka razy. Opanowane nie znaczy „nigdy więcej”, tylko „siedzi głęboko”.

Każda odpowiedziana fiszka liczy się jako jedna powtórka. Statystyka pokazuje, ile ich było dziennie; to to samo co „nauczone fiszki”.

Fiszki jeszcze nigdy nieuczone. Czekają na pierwszą powtórkę i nie mają jeszcze zaplanowanego terminu. Gdy tylko odpowiesz na nie po raz pierwszy, FSRS włączy je do planowania.

Jak szybko coś znika, gdy raz się tego nauczyło i potem już nie oglądało. Hermann Ebbinghaus zmierzył to w 1885 roku na sobie: największa część ginie w pierwszych godzinach, potem strata staje się wolniejsza.

Dla Ciebie znaczy to dwie rzeczy. Po pierwsze, pierwsza powtórka opłaca się wcześnie. Po drugie, krzywa z każdą udaną powtórką staje się łagodniejsza: to, co umiane trzy razy, trzyma tygodnie zamiast godzin. Dokładnie na tym liczy FSRS: dla każdej fiszki szacuje, gdzie właśnie jesteś na tej krzywej, i pokazuje Ci ją, zanim dotrzesz na dół.

FSRS zapisuje dla każdej fiszki dwie wartości, których nigdy nie ustawiasz bezpośrednio:

Stabilność: szacowany czas, aż zapomnisz fiszkę. Nowa fiszka ma stabilność kilku dni. Im częściej odpowiadasz poprawnie, tym dłużej się trzyma. Gdy ją zapomnisz, mocno spada.

Trudność: jak łatwo ta fiszka Ci osobiście leży. Fiszka, na którą wciąż odpowiadasz błędnie, uchodzi dla tej osoby za trudną, niezależnie od tematu. Qardbox dostosowuje obie wartości automatycznie po każdej odpowiedzi.

Dzień, w którym oceniasz przynajmniej jedną fiszkę. Przerwy pomiędzy nie mają znaczenia: kto uczy się w marcu i znowu we wrześniu, ma dwa dni nauki.

Liczba jest na ekranie startowym. Dotknij jej, a zmieni się w czas nauki; dotknij ponownie, a wrócą dni nauki.

Liczy się tylko to, co naprawdę jest nauką: otwarta runda na pierwszym planie i przesunięcie w ostatniej minucie. Gdy odkładasz urządzenie, zegar staje, a przerwa dłuższa niż pięć minut nie liczy się wcale. Swobodne ćwiczenie zostaje poza tym, bo celowo nie dotyka Twojego planu.

Pokazywana jest suma wszystkich dni, w jednej z trzech postaci: poniżej minuty w sekundach (3s), do godziny w minutach (2min), powyżej w godzinach i minutach (1h 25min). Dni z tego nie powstają: 524h 6min pozostaje 524h 6min.

Tak, w ustawieniach w sekcji „Nauka” → „Wyzeruj czas nauki”. Zeruje to tylko wyświetlaną wartość. Zapisane czasy nauki pozostają w całości i nadal zasilają statystykę i analizę.

Są cztery i wybierasz dokładnie jeden w Ustawieniach w sekcji „Przypomnienia”.

Wcale: Qardbox nigdy się nie odzywa.

Minimalny: najwyżej jedna wiadomość dziennie, i tylko gdy czeka co najmniej dziesięć fiszek, ostatnia runda była pięć godzin temu, a jest między 6 a 18.

Inteligentny: do tego druga wiadomość około 18 i trzecia około 22:30, jeśli do tego czasu nie rozpoczęła się żadna runda.

Pomocny (domyślnie): jak Inteligentny, ale każda wiadomość podaje wartość z Twoich statystyk i jej znaczenie. W dniu bez fiszek po terminie zaprasza do wolnego ćwiczenia.

Przełączyć możesz w każdej chwili.

Liczba wiadomości jest ta sama, treść inna. Inteligentny szturcha i podaje, ile fiszek jest po terminie. Pomocny dodaje do tego prawdziwą wartość z Twoich statystyk, na przykład skuteczność albo jak długo pamiętasz fiszki, i mówi, co to dla Ciebie znaczy.

Takie wartości powstają dopiero przy wystarczających danych. W pierwszych tygodniach Pomocny zachowuje się więc jak Inteligentny. To zamierzone: lepiej bez liczby niż z wymyśloną.

Do tego w dniach bez fiszek po terminie przychodzi zaproszenie do wolnego ćwiczenia. Jest ono tylko w Pomocnym.

Najwyżej trzy, i tylko w dniach, gdy naprawdę coś czeka. Pierwsza przychodzi w pierwszym momencie, w którym czeka co najmniej dziesięć fiszek, ostatnia runda była pięć godzin temu, a jest między 6 a 18. Druga i trzecia przychodzą tylko wtedy, gdy do tego czasu nie rozpoczęła się żadna runda.

Gdy tylko zaczynasz naukę, Qardbox wycofuje pozostałe wiadomości tego dnia.

Bo Qardbox sam znajduje odpowiednią porę. Jeśli pierwsze przypomnienie wypada na kolejny dzień, leży dziesięć minut przed porą, o której zwykle uczysz się w tym dniu tygodnia. Gdy brakuje na to danych, będzie to dziesiąta, przesunięta o najwyżej dwadzieścia minut.

Nadal decydujesz, ile przychodzi, tylko przez poziom zamiast przez zegar.

W dniu bez fiszek po terminie i bez nowych poziom „Pomocny” i tak przysyła wiadomość: pochwałę za wykonany plan i cztery drogi dalej. Wolne ćwiczenie, pisanie własnych fiszek, prośba do znajomych o talię albo przegląd Sklepu z taliami.

Przychodzi mniej więcej o porze, o której zwykle uczysz się w tym dniu tygodnia. Gdy brakuje na to danych, leży gdzieś koło południa.

Nie tak szybko. Wiadomość, która już się pojawiła, nie wraca przez dziesięć dni. Qardbox ma trzydzieści sformułowań na poziom i miejsce w dniu, w „Pomocnym” nawet więcej, i wybiera to, które najdłużej nie było na kolei.

Do tego zmieniają się elementy w środku: pora roku, pora dnia, dzień tygodnia, godzina i liczba Twoich fiszek po terminie.

Na fiszkach tego przedmiotu pojawia się przycisk głośnika. Czyta on STRONĘ ODPOWIEDZI fiszki w języku ustawionym dla przedmiotu.

Wypowiadane jest zawsze pole odpowiedzi, nawet gdy uczysz się w odwrotnym kierunku i odpowiedź jest z przodu. To celowe: raz ustalasz, w którym polu jest język obcy, i nie musisz już o tym myśleć.

Czytanie także zostaje na urządzeniu: wymowę generuje sam iOS, tekst fiszki nie jest w tym celu nigdzie wysyłany.

Karta Fiszki, stuknij przedmiot, potem edytuj. Zaraz pod nazwą stoi przełącznik „Język obcy”. Gdy go włączysz, poniżej pojawi się wiersz „Odpowiedź jest w języku” z listą języków, którymi Twoje urządzenie potrafi mówić.

Przy tworzeniu nowego przedmiotu przełącznik stoi w tym samym miejscu.

To ustawienie „Czytaj języki obce”. Znajdziesz je w dwóch miejscach: w karcie Nauka pod ikoną filtra oraz w Ustawieniach, Nauka. Oba zmieniają tę samą wartość.

„Nigdy”: przyciski czytania w ogóle się nie pojawiają. „Na życzenie”: przyciski są, ale mowa rusza dopiero po stuknięciu. To ustawienie domyślne. „Przy odwracaniu”: odpowiedź jest wypowiadana, gdy tylko odwrócisz fiszkę na stronę odpowiedzi. Po powrocie do pytania panuje cisza. Przycisków tu nie ma, bo nie są potrzebne.

Tylko przy „Na życzenie”: po pierwszym odtworzeniu obok głośnika pojawia się drugi przycisk z żółwiem. Wypowiada to samo jeszcze raz, tylko wolniej.

Bo nie ma dla niego zainstalowanego głosu na Twoim urządzeniu. Qardbox pokazuje tylko języki, które naprawdę potrafią mówić.

Głosy pobierasz w ustawieniach iOS: Dostępność, Treści mówione, Głosy. Znajdziesz tam też lepsze wersje języków, które już masz. Te preinstalowane to małe głosy kompaktowe i brzmią nieco blaszanie; większe pobrania brzmią wyraźnie naturalniej. Gdy tylko głos zostanie pobrany, język sam pojawi się w Qardbox.

Centrum sterowania to zbiór przełączników, który widzisz po przesunięciu palcem w dół z prawego górnego rogu ekranu. Są tam latarka, tryb samolotowy, muzyka i to, co jeszcze dodasz.

Tak dodasz Qardbox: otwórz Centrum sterowania, stuknij plus w lewym górnym rogu, potem „Dodaj element sterujący”. Pojawi się długa lista. Przewiń do Qardbox albo wpisz nazwę w polu wyszukiwania na samej górze. Stuknij wybraną pozycję, a potem gdziekolwiek w tło, żeby zakończyć. Przełączniki przesuniesz, przytrzymując jeden z nich i przeciągając.

Trzy sztuki.

„Rozpocznij sesję” od razu zaczyna rundę nauki w kierunku ustawionym w aplikacji. To najkrótsza droga z zablokowanego ekranu do pierwszej fiszki.

„Nowa fiszka” otwiera Qardbox i od razu tworzy okno nowej fiszki.

„Qardbox” po prostu otwiera aplikację w obszarze nauki.

Widżet to mały kafelek, który coś Ci pokazuje bez otwierania aplikacji.

Przytrzymaj puste miejsce na ekranie początkowym, aż ikony zaczną drgać. Stuknij plus w lewym górnym rogu. Znajdź Qardbox na liście albo przez pole wyszukiwania. Przesuwaj w bok, żeby przejrzeć rozmiary i warianty, a potem stuknij „Dodaj widżet”.

Qardbox oferuje duży widżet z czasem nauki, fiszką w centrum uwagi i celem tygodniowym oraz dwa małe: „Nauczone fiszki” pokazuje ostatnie siedem dni, „Pierścień sukcesu” Twój cel dzienny jako pierścień. Na ekran blokady są te same wartości w małej formie.

Tak, przy dużym. Przytrzymaj go i wybierz „Edytuj widżet”. Możesz tam wybrać jeden z dwóch wariantów kolorystycznych.

Oba małe widżety nie mają nic do ustawiania. Jeśli wolisz inny rozmiar, usuń widżet i dodaj żądany na nowo.

Skróty to małe zadania, które iPhone wykonuje za Ciebie. Qardbox zgłasza kilka z nich systemowi, nie musisz niczego konfigurować.

Powiedz na przykład: „Rozpocznij sesję Qardbox”, „Ile fiszek jest do powtórki w Qardbox”, „Moja seria w Qardbox”, „Nowa fiszka w Qardbox” albo „Zainstaluj talię w Qardbox”.

Jeśli wolisz stukać niż mówić: aplikacja „Skróty” jest na każdym iPhonie. Znajdziesz tam w „Skróty aplikacji” wszystkie zadania Qardbox i możesz złożyć z nich własne przebiegi.

Tak, przez aplikację „Skróty”. Otwórz ją, stuknij plus, wyszukaj Qardbox i wybierz „Rozpocznij sesję”. Skrót pokaże wtedy pole „Przedmiot”. Stuknij je, a dostaniesz listę swoich przedmiotów z symbolem i liczbą fiszek do powtórki. Wybierz jeden i nadaj skrótowi u góry nazwę, na przykład „Ucz się biologii”. Tę nazwę możesz potem powiedzieć Siri.

Tak samo działa „Zapytaj o fiszki do powtórki”: z wybranym przedmiotem Qardbox poda Ci liczbę dokładnie dla niego.

Jeśli później usuniesz przedmiot, na który wskazuje skrót, Qardbox powie Ci to przy uruchomieniu. Skrót zostaje, po prostu wybierasz inny przedmiot.

Przycisk czynności to dodatkowy przycisk po lewej stronie, powyżej kołyski głośności. Jest dostępny od iPhone'a 15 Pro; starsze urządzenia i modele inne niż Pro go nie mają.

Potrzebne są dwa kroki, a pierwszy dzieje się poza Qardbox.

Po pierwsze: otwórz ustawienia iOS, stuknij „Przycisk czynności”, przesuń do „Skrót” i stuknij pole poniżej. Znajdziesz tam kilka pozycji Qardbox. Wybierz tę o nazwie „Przycisk czynności”. Jeśli przez pomyłkę wybierzesz inną, przycisk wykona jej zadanie, a nie to ustawione tutaj.

Po drugie: otwórz Qardbox, przejdź do Ustawień, Nauka, i włącz tam „Używaj przycisku czynności”. Poniżej wybierzesz, co ma robić naciśnięcie w trakcie rundy: odwrócić fiszkę, dodać ją do ulubionych, ocenić jako umiem albo jako nie umiem.

Gdy naciśniesz przycisk, kiedy żadna runda nie trwa, Qardbox ją uruchomi.

W obszarze Fiszki pociągnij listę kawałek w dół, a pojawi się pole wyszukiwania. Wpisany tekst przeszukuje jednocześnie pytania, odpowiedzi, notatki i nazwy przedmiotów.

Podczas pisania Qardbox podpowiada pasujące przedmioty i kategorie. Gdy stukniesz podpowiedź, powstaje z niej filtr, który zostaje jako mały element w polu wyszukiwania. Dzięki temu zawsze widzisz, według czego właśnie filtrujesz. Aby zdjąć filtr, stuknij ten element i usuń go.

Dokładniej wybierzesz przez ikonę filtra na pasku narzędzi. Tam do zaznaczenia stoją wszystkie przedmioty, wszystkie kategorie i fiszki z ulubionych.

To jest wbudowane, ale szczerze mówiąc jeszcze niesprawdzone: zabrakło nam drugiego urządzenia do testów. Co jest zrobione: gdy na iPhonie trwa runda, pobliski iPad proponuje jej przejęcie, z tym samym przedmiotem, tą samą fiszką i tym samym postępem. To samo dotyczy fiszki, którą właśnie edytujesz.

Ważne: działa to tylko przy włączonej synchronizacji iCloud. Qardbox przekazuje jedynie identyfikatory, nie treści fiszek. Bez synchronizacji drugie urządzenie nie zna Twoich fiszek i wtedy po prostu nic się nie dzieje.

Widzisz tylko pytanie. Stuknięcie odsłania odpowiedź. Przesunięcie w prawo znaczy „umiem”, w lewo „nie umiem”: te same dwa stopnie co wszędzie indziej.

Na chwilę pojawia się haczyk albo krzyżyk. Nie musisz na to czekać: następna fiszka jest od razu i od razu można ją przesunąć.

Przesunięcie w dół kończy rundę.

Przy VoiceOver boczne przesunięcia nie działają, bo poziomy gest należy tam do samego VoiceOver. Za to przy fiszce dostępne są trzy nazwane akcje: „Odwróć”, „Umiem” i „Nie umiem”.

Na trzy sposoby: pokrętłem Digital Crown, przesunięciem palca w górę albo podwójnym stuknięciem kciuka i palca wskazującego.

Przesunięcie na boki pozostaje oceną. O to, który kierunek jest brany pod uwagę, dba watchOS; nie musisz uważać, czy akurat jesteś w środku tekstu.

Tak, ostatnią. U góry po prawej jest do tego strzałka; staje się aktywna dopiero wtedy, gdy jest co cofnąć. Dalej niż o jeden krok się nie da, i tylko dopóki runda jest otwarta.

Cofnięcie liczy się wszędzie: seria, cel dzienny i statystyki wracają potem do stanu sprzed, także na iPhonie.

⌘N tworzy fiszkę, ⇧⌘N przedmiot. ⌘L uruchamia rundę, ⌘O otwiera import, ⌘E eksport, ⌘F pole wyszukiwania. Klawiszami ⌘1 do ⌘4 przeskakujesz między Nauką, Fiszkami, Statystyką i Ustawieniami.

Niczego z tego nie musisz zapamiętywać: przytrzymaj chwilę klawisz Command, a iPadOS pokaże pełną listę.

Na iPhonie nie ma paska menu. Skróty i tak tam działają, gdy tylko podłączysz klawiaturę.

Tak. Spacja i strzałka w górę odwracają fiszkę; drugie naciśnięcie pokazuje znów pytanie, dokładnie jak drugie stuknięcie. Strzałka w prawo ocenia „umiem”, strzałka w lewo „nie umiem”. Escape kończy rundę.

Więcej stopni klawiatura też nie ma. Qardbox ocenia wszędzie tymi samymi dwoma, niezależnie od tego, czy przesuwasz, stukasz czy naciskasz klawisz.

Tak, właśnie po to zostało zbudowane. W arkuszu „Nowa fiszka” tabulator skacze z pytania na odpowiedź, dalej na kategorie, notatki, pole nowego przedmiotu i wreszcie na oba przyciski zapisu. Shift z tabulatorem wraca tą samą drogą.

⌘Return zapisuje i od razu tworzy kolejną fiszkę. Przedmiot i kategorie zostają, reszta jest czyszczona, a kursor wraca do pytania. ⇧⌘Return zapisuje i zamyka arkusz.

W ten sposób da się wprowadzić całą serię bez dotykania ekranu ani gładzika.

Przez Twój prywatny iCloud (CloudKit). Przedmioty, fiszki i stan nauki synchronizują się automatycznie między Twoimi urządzeniami Apple zalogowanymi na to samo konto iCloud.

Synchronizacja jest domyślnie wyłączona. Włączasz ją jednorazowo w Ustawienia → Nauka → Synchronizacja iCloud. Potem Qardbox przenosi zmiany w tle; zmiany zrobione offline są nadrabiane, gdy tylko pojawi się połączenie.

Ważne: Qardbox nigdy niczego nie usuwa przez synchronizację. To, co zostało usunięte na jednym urządzeniu, pozostaje na drugim, dopóki nie usuniesz tego również tam.

Co do danych: Twoje dane leżą wyłącznie w prywatnej bazie iCloud powiązanej z Twoim Apple ID. Deweloper nie ma do nich dostępu. Treści Twoich fiszek, czyli pytanie, rozwiązanie, kategorie, notatka i nazwa przedmiotu, są przy tym założone jako pola zaszyfrowane. Jeśli w Apple ID → iCloud włączysz „Zaawansowaną ochronę danych”, także Apple nie może ich już odczytać. Oceny i momenty nauki pozostają niezaszyfrowane; z nich da się odczytać, że odbywała się nauka, ale nie czego.

Tak, w ustawieniach w „Nauka” → „Synchronizacja iCloud” przełącznikiem. Potem wszystko zostaje już tylko na tym urządzeniu i go nie opuszcza. Zmiana działa natychmiast.

Tak. Wystarczą dwie kolumny: pytanie i rozwiązanie. Opcjonalnie dochodzą kategoria, notatka i przedmiot.

Jako separator Qardbox rozpoznaje średnik, tabulator, przecinek i pionową kreskę, a nazwy kolumn znajduje sam, po niemiecku i po angielsku. Działają też pliki zupełnie bez wiersza nagłówka; wtedy pierwsza kolumna jest pytaniem, a druga rozwiązaniem. Obok tabel Qardbox czyta JSON, XML i tabele Markdown.

Jeśli nie masz pliku, tylko tekst, użyj „Wklej tekst”. Qardbox nie współpracuje z żadną inną aplikacją; rozpoznanie następuje wyłącznie po budowie i zawartości kolumn. Przed importem widzisz, ile fiszek jest nowych, a ile już było.

Tak. Qardbox czyta tabele (CSV, TSV, TXT), JSON, XML i tabele Markdown, a do tego wiersze nagłówka postaci #separator i #columns.

Spakowane kolekcje też działają: .apkg i .colpkg z Anki, .xlsx z arkusza kalkulacyjnego oraz .zip z tabelą w środku. Obrazy i nagrania zostają poza importem, bo Qardbox ich nie pokazuje. Jeśli notatka Anki ma więcej niż dwa pola, Qardbox pyta raz, które pole jest pytaniem, a które odpowiedzią.

Sprawdzono to na formatach eksportu Anki, Quizlet, StudySmarter, BrainYoo, Repetico i Mnemosyne. Poza zasięgiem zostaje tylko nowszy, mocno spakowany format Anki; wyeksportuj go w Anki ponownie z zaznaczonym „Obsługa starszych wersji Anki”.

Anki, Quizlet, StudySmarter, BrainYoo, Repetico i Mnemosyne są znakami towarowymi swoich właścicieli. Qardbox nie jest z nimi powiązany ani przez nich wspierany.

W ustawieniach w „Prywatność” → „Zapisz kopię danych” tworzysz pełną kopię. Przez „Przywróć z kopii danych” wgrywasz ją z powrotem; Qardbox zapisuje przy tym wcześniej automatycznie bieżący stan.

Ustawienia → „Nauka” → „Zresetuj” usuwa stany nauki i powtórki; same fiszki zostają. Pojedyncze przedmioty i fiszki usuwasz bezpośrednio w karcie Fiszki.

Żadnych. Bez analityki, bez śledzenia, bez identyfikatorów reklamowych, bez własnego serwera. Twoje dane leżą tylko na Twoim urządzeniu, a jeśli chcesz, w Twoim prywatnym iCloud. Szczegóły znajdziesz w panelu prywatności w „Info”.

Ochrona danych i jakość.

Wbudowana AI wysyłałaby teksty (Twój materiał, notatki, tematy) do zewnętrznego dostawcy. Qardbox nie wysyła danych na serwery i tak ma zostać.

Praktycznie dochodzi drugi powód: fiszki generowane przez AI bywają za długie, za nieostre albo merytorycznie zawodne, zwłaszcza przy tematach specjalistycznych. Dobra fiszka zawiera jedną precyzyjną myśl. Sformułowanie jej oznacza, że rozumiesz materiał, a to niezła przygotówka do nauki.

Narzędzie do szybkiego importu zbiorczego.

W obszarze importu znajdziesz techniczny prompt, który możesz wkleić do wybranej AI. Dopisz swój temat, a AI odda gotowy plik CSV w formacie Qardbox, który zaimportujesz bezpośrednio.

Sam Qardbox nie wysyła przy tym niczego do żadnej AI. To, z jakiej usługi korzystasz i co dzieje się tam z Twoimi danymi, zależy od Ciebie.

iOS prowadzi nad tym rejestr. W ustawieniach iOS w „Prywatność i ochrona” włącz Raport o prywatności aplikacji. Po kilku dniach zobaczysz tam dla każdej aplikacji, jakich danych używa i z jakimi adresami się kontaktowała.

Qardbox nie ma własnego serwera. To, co się tam pojawia, to usługi Apple.

To iCloud firmy Apple. Wpis pojawia się tylko wtedy, gdy synchronizacja jest włączona; wówczas Qardbox odkłada Twoje fiszki w Twojej prywatnej bazie iCloud, żeby były takie same na wszystkich Twoich urządzeniach.

Bez synchronizacji wszystko zostaje na urządzeniu. Adres należy do Apple, a do tej bazy nikt poza Tobą nie ma dostępu.

To też Apple. Adres należy do App Store, a iOS zwraca się do niego w imieniu aplikacji, na przykład by sprawdzić, czy wolno pokazać prośbę o ocenę.

Dane nauki nie jadą przy tym razem. Ani fiszki, ani statystyki nie opuszczają w tym celu twojego urządzenia.

Bo nic się nie wydarzyło. Raport rejestruje tylko to, co faktycznie ma miejsce. Kto zostawia synchronizację wyłączoną, nie zobaczy tam dla Qardbox niczego.

VoiceOver, sterowanie głosem, sterowanie przełącznikami, duża czcionka aż do najwyższego stopnia, tryb ciemny, wyższy kontrast, ograniczony ruch i rozróżnialność bez koloru.

Żaden krok nauki nie wymaga wyłącznie gestu przesunięcia. Na iPhonie i iPadzie zawsze jest obok przycisk albo klawisz; na Apple Watch, gdzie nie ma miejsca na przyciski, to samo zadanie pełnią nazwane akcje VoiceOver.

Wszystko, co dotyczy całego urządzenia: VoiceOver, Sterowanie przełącznikami, Sterowanie głosem, Dostęp wspomagany, Odwrócenie kolorów.

Qardbox rozpoznaje te ustawienia i się do nich stosuje, ale nie może ich sam włączyć. To celowe: aplikacja nie powinna przestawiać za ciebie ustawień systemu.

Ustawienia, Dostępność. Jest tam sześć obszarów, a każdy wiersz mówi, kto to zapewnia: Qardbox zawsze, iOS właśnie teraz albo przełącznik na miejscu.

Wszystkie przełączniki Qardbox są fabrycznie wyłączone. Bez aktywnej funkcji dostępności i bez ustawionego przełącznika aplikacja wygląda jak zwykle.

Bo nie ma do tego interfejsu, i to z dobrego powodu. Funkcje dostępności dotyczą całego urządzenia; pojedyncza aplikacja nie może ich przełączać.

Tam, gdzie coś da się zrobić tylko w iOS, Qardbox pokazuje symbol informacji i mówi, gdzie leży dane ustawienie.

Funkcja iOS, która redukuje całe urządzenie do kilku dużych elementów sterujących. Qardbox ma na to własny, spokojny interfejs: wybierz przedmiot, przeczytaj pytanie, odsłoń odpowiedź, oceń, gotowe.

Twój postęp nauki jest ten sam co w zwykłej aplikacji.

W karcie „Fiszki” stuknij u góry po prawej ikonę sklepu. Tam jest sklep z taliami. Stuknij talię, stuknij cenę, potwierdź przez Face ID albo kod: to zwykłe okno zakupu Apple.

Potem Qardbox wczytuje fiszki do nowego przedmiotu. To trwa chwilę i nie wymaga już internetu: fiszki leżą już w aplikacji, a zakup je odblokowuje.

Otwórz w sklepie z taliami dowolną talię i na samym dole stuknij „Przywróć zakupy”. Qardbox zapyta wtedy Apple, co do Ciebie należy, i odblokuje to.

To właściwa droga po nowym urządzeniu, po ponownej instalacji, a także wtedy, gdy zakup z „Poproś o zakup” został zatwierdzony dopiero później. Nic to nie kosztuje: raz kupiona talia należy do Twojego Apple ID.

Tak, na wszystkich urządzeniach z tym samym Apple ID. Zakup wisi na koncie, a nie na urządzeniu.

Na drugim urządzeniu talia pokaże się jako kupiona, gdy tylko otworzysz tam sklep; jeśli nie, pomoże „Przywróć zakupy”. Przy włączonej synchronizacji iCloud przychodzi też Twój stan nauki.

Każda talia jest udostępniona dla Chomikowania rodzinnego. Gdy członek Twojej grupy rodzinnej kupi talię, wszyscy pozostali mogą jej używać bez dodatkowych kosztów.

Konfiguruje się to w ustawieniach iOS w „Rodzina”. Sam Qardbox nie potrzebuje do tego niczego: system mówi aplikacji, które zakupy są dostępne.

Tak, ale u Apple, nie u dewelopera. Zakup odbywa się między Tobą a Apple; tylko tam możliwy jest zwrot.

Droga wiedzie przez reportaproblem.apple.com albo przez dowód zakupu w Twojej poczcie. W Unii Europejskiej obowiązuje dodatkowo prawo odstąpienia; szczegóły są w warunkach Apple.

Zakup zostaje. Usunięcie kasuje z aplikacji przedmiot wraz z fiszkami, a nie zakup z Twojego konta Apple; talię możesz w każdej chwili zainstalować ponownie.

Co nie wraca, to Twój stan nauki tych fiszek. Ponowna instalacja zaczyna się od zera.

Fiszki leżą w aplikacji i przychodzą wraz z jej aktualizacjami. Gdy urzędowy katalog pytań zostanie poprawiony, talia jest budowana na nowo i jedzie z kolejną wersją Qardbox.

Już zainstalowany przedmiot nie zmienia się przy tym sam z siebie: Twoje fiszki zostają takie, jakie są, wraz ze stanem nauki. Kto chce nowego stanu, instaluje talię ponownie.

Bo talia stoi tylko tam, gdzie się do czegoś przydaje. Test na obywatelstwo jest objaśniony w dwudziestu jeden językach, niemiecki egzamin wędkarski nie: zdaje się go po niemiecku.

Kursy językowe są równie dopasowane. Użytkownikowi anglojęzycznemu nie proponuje się kursu angielskiego, francuskojęzycznemu kursu francuskiego.

Przez gotowe talie w Deck-Store. Qardbox powstał jako projekt osobisty, bo sam chciałem porządne narzędzie do fiszek; talie finansują pracę nad nim.

Aplikacja nic nie kosztuje, i to całkiem: wszystkie funkcje, bez abonamentu, bez reklam, bez ograniczeń. Tworzenie własnych fiszek, wczytywanie talii od znajomych, nauka ile tylko chcesz: to się nie zmienia.

Coś kosztują jedynie gotowe talie w Deck-Store. Ich też nie potrzebujesz, by używać Qardbox.

Prawie wcale. Bez inwestorów, bez abonamentu, bez reklam, bez śledzenia. Qardbox powstaje w moim czasie wolnym.

Jedyne, co coś przynosi, to gotowe talie w sklepie: niewielka kwota za talię, jednorazowo. Są ofertą, a nie warunkiem; aplikacja działa bez nich tak samo.

Na trzy sposoby, i żadnego nie musisz.

Recenzją w App Store, najlepiej z własnym tekstem. Bez słów liczy się tylko liczba gwiazdek; ze słowami ktoś, kto nie zna Qardbox, może ocenić, czy aplikacja mu pasuje.

Opowiadając o niej dalej. Qardbox nie ma marketingu ani budżetu reklamowego. Kto ją zna, najczęściej dostał ją z czyjejś rekomendacji.

A jeśli chcesz zrobić coś dobrego dla dewelopera: kup jedną z gotowych talii. Jednorazowo, bez abonamentu, i dostajesz coś w zamian.

Bo w każdej tkwi praca, którą ma być widać: zbadane treści, sprawdzone sformułowania, wymowa i rozgraniczenia w każdej notatce, uporządkowane według poziomu.

Sama aplikacja pozostaje tym nietknięta. Własne fiszki, talie od znajomych, wczytywanie z pliku, wszystko bez ograniczeń i bezpłatnie. Gotowe talie to skrót, z którego możesz skorzystać, jeśli chcesz.

Jednorazowo za talię, z Chomikowaniem rodzinnym.

App Store mocniej waży aktualne recenzje. Stare oceny z czasem tracą widoczność. Szczera dzisiejsza recenzja z własnym tekstem jest cenniejsza niż pięć gwiazdek sprzed dwóch lat.

Do tego: kto szuka aplikacji, po osobistej relacji lepiej oceni, czy robi ona to, co obiecuje, niż po samej niemej liczbie gwiazdek.